Έκθεση Σύγχρονης Τέχνης με τίτλο Ίχνη/Traces

ΟΣύνδεσμος Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών Καβάλας σε συνεργασία με τον Δήμο Καβάλας και την ΔΗΜΩΦΕΛΕΙΑ διοργανώνουν από 27 Μαϊου έως 5 Ιουνίου 2022 στο πλαίσιο του 6ου Καλλιτεχνικού Μαΐου Έκθεση Σύγχρονης Τέχνης με τίτλο Ίχνη / Traces.
Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες:

  • Κώστας Καμαργιάνης,
  • Ανδρέας Λάσκαρης,
  • Μαρία Παριανού,
  • Διαμαντής Σταγγίδης,
  • Νίκος Σωτηρέλης,
  • Οδυσσέας Τονουσίδης,
  • Λευθέρης Φασούλας
  • Ώρες Λειτουργίας: 11:00 – 14:00 και 19:00 – 22:00
    Εγκαίνια την Παρασκευή 27/5 στις 20:00
    Μεγάλη Λέσχη ΚαβάλαςΓια την έκθεση αυτή ο Τριαντάφυλλος Τρανός Διδάσκων στο Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του ΑΠΘ αναφέρει:

    Κατάσταση πραγμάτων

    Στο βιβλίο του Search for the Real, όπου εκθέτει το σετ παρατηρήσεων που έγινε γνωστό με την κωδική ονομασία push/pull και το οποίο συγκροτεί μια πλήρη θεωρία διαχείρισης του ζωγραφικού χώρου, ο Hans Hofmann, παραδειγματική μορφή του μεταπολεμικού ζωγραφικού μοντερνισμού, πέρα από την επιμονή του στην μελέτη της φύσης ως της καταλληλότερης πηγής έμπνευσης για τον καλλιτέχνη και την αταλάντευτη πίστη του στον πνευματικό χαρακτήρα της τέχνης, επιμένει στην medium specificity, δηλ. την σημασία του ειδικού καλλιτεχνικού μέσου, επισημαίνοντας πως κάθε εκφραστικό μέσο αποτελεί από μόνο του ανεξάρτητη και αυτόνομη οντολογική κατηγορία.

    Στη συνέχεια μέσα από την η επιρροή του μεταμοντερνισμού η έμφαση στην σύγχρονη παραγωγή-και στον τόπο μας- δόθηκε στις έννοιες και τα αναγνωρίσιμα θέματα που συγκροτούν αυτό που χαιρετίστηκε από πολλούς ως επιστροφή στην τάξη η διαβόητη rappel a l’ordre, περίπου με τον τρόπο που επέστρεψε ο Picasso, μετά την κυβιστική του περίοδο, έστω προσωρινά, στην αναπαραστατική ζωγραφική.

    Το πιο ενδιαφέρον ίσως στοιχείο της έκθεσης που παρουσιάζεται στον «6ο Καλλιτεχνικό Μάιο – ΙΧΝΗ/TRACES» είναι η συνύπαρξη έργων που κατάγονται από την πιο ισχυρή παράδοση του μοντερνισμού με έργα των οποίων τα χαρακτηριστικά φαίνεται να προέρχονται από τις διαφορετικές και συχνά αντικρουόμενες περιοχές του ευρύτερου χώρου του μεταμοντερνισμού.

    Τις τελευταίες δεκαετίες με την κορύφωση του μεταμοντερνισμού και την επιβολή των νέων μέσων τα οποία χρησιμοποιούν οι περισσότεροι σύγχρονοι καλλιτέχνες και σχεδιαστές, ο χαρακτήρας της σύγχρονης τέχνης περιορίστηκε, παρά τις νέες έννοιες και μορφές που ανέδειξε η συγκυρία, στην διασταύρωση μεταξύ τέχνης και θετικισμού με την έμφαση να δίνεται συχνά στην απλή μόνο διαμεσολάβηση της τέχνης με την επιστήμη και τις νέες τεχνολογίες. Το έργο τέχνης δεν ταξινομείται σε αυτή τη περίοδο πλέον στις παραδοσιακές κατηγορίες αλλά σε ένα ρευστό καινοφανή αστερισμό.

    Όμως η εποχή κυριαρχίας του ισχυρού μεταμοντερνισμού που αμφισβήτησε αποτελεσματικά την κυριαρχία του ιδιοδεικτικού μέσου απέρχεται και αυτή.

    Η άλλοτε κραταιά επικράτειά του τείνει πλέον να περιορισθεί σε μια υβριδική περιοχή στην οποία κυριαρχεί μια εμφανής προσπάθεια σύνθεσης νεωτερικών και μεταμοντέρνων εννοιών, θεμάτων, υλικών και εκφραστικών μέσων που μέχρι τώρα έδειχναν να είναι ασύμβατα μεταξύ τους.

    Αυτός ο συμβιωτικός υβριδισμός εκφράζεται ως σύνθεση των αρχών του μοντερνισμού ως μηχανισμού παραγωγής χειραφετητικής οπτικής ικανότητας και των στοιχείων πολιτικής ορθότητας των καλύτερων εκδοχών του μεταμοντερνισμού.

    Η νέα υβριδική τέχνη δημιουργείται από την πιεστική επιθυμία για την υπαγωγή στην ταξινομητική δεξαμενή της συνείδησης όλων των visualities, δηλ. των οπτικών θραυσμάτων συσσωρευμένης εμπειρίας και ταυτόχρονα από την οπτικοποίηση όλων των εννοιών, των συναισθημάτων, αλλά και του κριτικού λόγου γύρω από την τέχνη όπως αναδύονται σε έναν παγκοσμιοποιημένο πλέον κόσμο που δεν τον διακρίνει πλήρης συνείδηση των κινδύνων που τον απειλούν.

    Οι ανανεωμένες στρατηγικές έκφρασης που επιστρατεύουν σήμερα οι καλλιτέχνες ενώ αποτελούν ένα σήμα κινδύνου, δεν προκαλούν το κοινό αποκλειστικά συναισθηματικά ή διανοητικά. Απαιτούν από τους θεατές ομοιόσταση, γίνονται αισθητές «διά της συμπαθείας», όπως λέγαμε κάποτε στο μάθημα της Φυσικής. Οι καλλιτέχνες επιχειρούν πλέον να προσεγγίσουν διαφορετικά είδη κοινού, όσο το δυνατόν μεγαλύτερα και ευρύτερα, χρησιμοποιώντας όχι μόνο αυτά που οι θεατές επιθυμούν: το ωραίο, το υψηλό και το ανοίκειο κάποτε, αλλά και την ελαφρότητα που ως αισθητική κατηγορία έχει και αυτή επιβληθεί στη σύγχρονη συνείδηση, όπως υποστηρίζει μάλλον πειστικά η Sianne Ngai στο βιβλίο της Our Aesthetic Categories: Zany, Cute, Interesting.

    Οι τόποι, οι τρόποι θέασης, ο ίδιος ο θεατής, δεν συνιστούν πλέον σταθερές αλλά μεταβατικές κατηγορίες. Το κοινό, όπως και να ορίσει κανείς αυτή τη ρευστή έννοια, εδώ και αρκετό καιρό πρέπει να είναι προετοιμασμένο να ασκήσει ενεργητική παρατήρηση και να αναπτύξει κριτική στάση, κάτι που κατάγεται από την πολιτική σκέψη και την ποιητική του 19ου αιώνα, του αιώνα που καθιέρωσε και μας κληροδότησε το μουσείο ως θεσμό.

    Ανεξάρτητα από την πιθανή αποστροφή του απέναντι στη θεωρία, ο θεατής για να μπορέσει να ανταποκριθεί στην πίεση του γνωστικού περιεχομένου και του κριτικού δυναμισμού των έργων τέχνης που έχουν κάποια σημασία σήμερα, υποχρεώνεται να διαχειριστεί πληροφορίες και ερεθίσματα που προέρχονται από όλους τους τύπους «γραφής» και επεξεργασίας των οπτικών κυρίως θραυσμάτων που συγκροτούν τα έργα τέχνης τα οποία οργανώνονται συχνά σε ένα είδος πολυτροπικών δοκιμίων ή μανιφέστων παίρνοντας τη μορφή δυσεπίλυτου γρίφου.

    Στην πίεση που ασκεί αυτή η κατάσταση πραγμάτων στους καλλιτέχνες και το κοινό τα έργα που παρουσιάζονται σε αυτή την έκθεση ανταποκρίνονται με τον πλέον έντιμο και εναργή τρόπο.

Leave a Reply

Your email address will not be published.